Als Imogen acht jaar is verongelukt haar broer tijdens een kampeervakantie. Zijn vriendje Connla was erbij maar hij zegt niks gezien te hebben. Na deze zomer vertrekt Imogen met haar ouders uit Amerika en gaan ze terug naar hun geboorteland Ierland. Hier groeit Imogen op tot een zeer zelfstandige vrouw.
Ze woont afgelegen en geeft les aan jonge kinderen. Het liefst is ze op zichzelf en maakt met haar paard lange tochten door de natuur. Van wat ze daar ziet maakt ze schilderijen. Het plaatsje waar ze woont is klein en er wordt veel geroddeld. Als vrouw alleen heeft ze het lastig. Veel mannen zijn geïnteresseerd in haar zelfs als ze getrouwd zijn.
Connla heeft ook voor een leven in de natuur gekozen. Hij is expert op het gebied van grote katachtigen. Met zijn fototoestel trekt hij regelmatig de natuur in om deze roofdieren vast te leggen. Vooral de poema heeft zijn interesse.
Als hij in Europa is om roofdieren in een dierentuin te bezoeken hoort hij dat er mogelijk een poema of een luipaard rondloopt in Ierland. Er zijn verschillende waarnemingen maar het dier is nog nooit gefotografeerd. Connla besluit een gokje te wagen en trekt de natuur in.
Als hij een souvenirwinkel bezoekt ziet hij een ansichtkaart die zijn aandacht trekt. Er is iets op te zien wat hem aan vroeger doet denken. Aan het verschrikkelijke ongeluk. Hij moet weten wie de schildering op de kaart gemaakt heeft. Op die manier komt hij in contact met Imogen. Hij besluit zich als iemand anders voor te doen en dat heeft vervelende gevolgen.
Het luipaardspoor is een lekker boek om te lezen vooral omdat het zich grootendeels in de natuur afspeelt. Armstrong weet de sfeer van tochten in de wildernis goed weer te geven. Je krijgt zelf zin om een rugzak te pakken en op pad te gaan.
Armstrong is er goed in geslaagd een mannelijk karakter met een stoer trekje – achter poema's aanzitten - tot leven te wekken. Dat geeft dit liefdesverhaal net een beetje extra. Veel vrouwen smelten voor de ruige man met stoppelbaard die gevaarlijke dingen doet.
Het verhaal zit tot tweederde goed in elkaar en dan neemt Armstrong een sprintje richting eind goed al goed. Beetje jammer want verder is het verhaal heel sterk en de karakters en scenes zo fijn om te volgen dat je eigenlijk nog helemaal niet toe bent aan het einde. Dit is echt een boek waarmee je de dagelijkse sleur even achter je laat en verruilt voor de ruige natuur met daarin twee aantrekkelijke hoofdpersonen. En dat is op z'n tijd erg prettig.
