We maken kennis met Jörgen Hofmeester. Zijn vrouw is bij hem weggegaan en hij heeft twee dochters. Zijn jongste dochter, Tirza, is net geslaagd voor haar examen en wil een tijd gaan reizen in Afrika. Hofmeester organiseert een feestje voor zijn dochter. Een week voor het feest staat ineens de (naamloze) echtgenote weer op de stoep. Ze heeft niemand meer op wie ze terug kan vallen. Hun beider leven is zo treurig geworden, dat ze alleen elkaar nog hebben. Sullig als Hofmeester is, laat hij zijn vrouw terug komen. Hij kan zich niet tegen haar verzetten. Hofmeester verwacht veel van zijn dochters en vooral van Tirza.
Als kind las hij haar de grote Russische schrijvers voor. Hij doet alles voor haar. Haar geluk is zijn geluk. Het blijkt dat Tirza deze liefde en de bijbehorende druk niet aankan, wat resulteert in een eetziekte. Vanaf dat moment probeert Hofmeester afstand te bewaren om zijn dochter te laten genezen. Maar hoe kan hij genezen van zijn dochter? Hij ziet haar vertrek als het moment waarop de epiloog van zijn leven begint. Na Tirza is er weinig over.
Op neurotische wijze treft hij voorbereidingen voor het feest. De juiste hapjes, de juiste kleding. Hij zal zorgen dat iedereen ziet wat een goede vader Tirza heeft. Het lukt hem aardig om deze rol te spelen, totdat Tirza hem betrapt in de schuur met één van de gasten, nota bene een klasgenootje van Tirza. Tijdens het feest merk je ook dat Hofmeester het allemaal een beetje kwijt begint te raken. In Tirza's vriendje ziet hij Mohammed Atta, één van de betrokkenen bij 11 september. Met de echtgenote gaat het niet veel beter. Zij geeft half naakt een vertolking van Dolly Parton.
Om het goed te maken met Tirza stelt hij voor om haar en haar vriendje naar het vliegveld te rijden voor hun grote reis. Hij wil nog een weekend met ze doorbrengen in het vakantiehuis van zijn ouders. Ze spelen spelletjes, snoeien takken en eten wat. Op het afgesproken tijdstip brengt Hofmeester zijn dochter en vriend naar het vliegveld. Hij en zijn echtgenote worden ongerust als Tirza niet belt dat ze goed in Afrika aangekomen is. Hofmeester vliegt zelf naar Afrika om te onderzoeken waar zijn dochter gebleven is.
Jörgen Hofmeester is een man om medelijden mee te hebben. Na zijn gedwongen vervroegde pensioen gaat hij dagelijks naar Schiphol om de schijn van werken op te houden. Hij zorgt daar, vindt hij, voor de reizigers die niemand hebben. Deze zwaait hij uit. Zelfs als de echtgenote weet dat hij niet meer naar zijn werk hoeft, gaat hij iedere dag naar Schiphol. De man houdt ontzetend veel van zijn Tirza, terwijl het voor beide beter is, wanneer hij wat afstand neemt. Bovendien leidt de man een overgecontroleerd leven. Alles moet perfect en zeker wanneer het Tirza betreft. Het is een sul omdat hij alles maar over zich heen laat komen. Zijn vrouw komt na al haar avontuurtjes terug en hij durft haar niet eens te weigeren. Je voelt dat Hofmeester langzaam afglijdt en er een point of no return aan komt. Je weet alleen niet wanneer en met welke gevolgen.
Knap geschreven boek. Je voelt hoe pijnlijk het is om Jörgen Hofmeester te zijn. Hij is de opperloser van de literatuur. Je hoopt dat Tirza los kan komen van de verstikkende verwachtingen en liefde van haar vader. Het is knap hoe ze om weet te gaan met de aandacht van haar vader. Ze wijst hem bijna op een ouderlijke manier terecht in zijn doen en laten. En hij laat zich overheersen door zijn dochter. Hij ziet haar bijna als zijn vrouw of minnares. En dat kan gewoon niet goed gaan.
